primikiris.gr

Ως δια μαγείας το αίσθημα της αισιοδοξίας μπορεί και επιβιώνει ανά τα έτη. Είναι ένα αίσθημα που φυσιολογικά θα μπορούσε να είχε εκλείψει από τον ανθρώπινο νου, δεδομένου ότι σε όλη την ιστορία του ανθρώπινου γένους, από την αρχαιότητα έως και τους μοντέρνους χρόνους, δεινά, καταστροφές και κακουχίες περιόρισαν την ανάπτυξη της ανθρώπινης δραστηριότητας. Πρόκειται δηλαδή για ένα αίσθημα καλά κρυμμένο μέσα στον άνθρωπο, προστατευμένο από επίπεδα ανθεκτικά, απομονωμένο από αυτά που μπορούν να λειτουργήσουν αρνητικά στη σκέψη και πράξη του.

Το βλέπουμε κάθε μέσα αναγνώστη μου, το ακούμε και το διαβάζουμε. Αλλά πάνω απ’ όλα το ζούμε και το καταλαβαίνουμε δίχως δεύτερη κουβέντα. Το ότι η ψυχολογία του ανθρώπου μεταβάλλεται μαζί με τη διάθεση του για δημιουργία και θετική σκέψη είναι δεδομένο από την ίδια του τη φύση. Είναι όμως μοναδικό το γεγονός της συνεχούς και εναλλασσόμενης εξάρτησής μας από κυβερνόντες, αντιπολιτευόμενους και πολιτικούς οιασδήποτε παράταξης, χρώματος ή πεποίθησης. Πιστεύω ότι εξαρτόμαστε υποσυνείδητα από αυτούς για να θρέφουν τα όνειρά μας και να πυροδοτούν τις εξάρσεις αισιοδοξίας μας για να κρατάμε ζωντανό το αίσθημα της ελπίδας. Θέλουμε τελικά να έχουμε έναν εμψυχωτή, έναν καθοδηγητή, ανεξάρτητα από την ικανότητα ή δύναμη που μπορεί να διαθέτει ώστε να είναι η ύπαρξη που θα διεγείρει τα προαναφερθέντα αισθήματά μας.

Πώς μπορεί επίσης κάθε φορά η εκάστοτε κυβέρνηση να λαμβάνει μέτρα που οι ίδιοι θεωρούν αναγκαία ενώ η αντιπολίτευση να τα θεωρεί άδικα και αναποτελεσματικά; Μήπως δηλαδή όλα αυτά είναι μία προκαθορισμένη συνταγή πολιτικής ή ακόμη και μαγειρικής; Μαγειρικής γιατί τα συστατικά είναι γνωστά, η διαδικασία δεν αλλάζει και το αποτέλεσμα το γνωρίζουμε ήδη λίγο πολύ. Το μόνο που αλλάζει είναι ίσως η εμφάνιση και μια μικρή απόκλιση στη γεύση, αν βέβαια πέτυχε. Το σίγουρο είναι πως θα το χάψουμε και το πιάτο πολλές φορές κρυώνει ή μπαγιατεύει, αλλά παρόλα αυτά εξακολουθεί να μας προσφέρει κάποιο επίπεδο ηθικής ή και ανήθικης ικανοποίησης.

Φύλακες-άγγελοι των αισθημάτων μας λοιπόν οι πολιτικοί γιατί εμείς θελήσαμε να τους ανάγουμε σε αυτό το πόστο. Έτσι λοιπόν αυτοί αξιολογούν τις συνθήκες, τις δημοσκοπήσεις και δρουν αναλόγως με το αποτέλεσμα που επιθυμούν. Δημιουργούν καινούρια πλαίσια μέσα στα οποία εμείς θα κινηθούμε και έτσι γινόμαστε συμμέτοχοι σε ένα παιχνίδι ευρείας κοινωνικής ανταπόκρισης. Εξάρτηση από αυτή την κατάσταση; Ναι, το πιστεύω. Διότι αν αφαιρούσαμε όλες αυτές τις διαδικασίες θα μέναμε εμείς κενοί, εκείνοι άπραγοι και στο σύνολό μας θα κλονιζόταν η συναισθηματική μας ισορροπία.

Επειδή η αλλαγή αυτή φοβίζει και μας ανησυχεί, το μοτίβο της υπάρχουσας κατάστασης συνεχίζεται και ενδυναμώνεται. Ζούμε μέσα στα όνειρα που θα θέλαμε να κάνουμε αλλά μπορούμε έστω και ελαφρώς να φανταστούμε χάριν του λόγου, του αντίλογου και των υποσχέσεων όσων εμείς επιλέγουμε να μας κατευθύνουν.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Το Μέλλον της Αττικής” στις 01.04.2010